16 اکتبر 2024 - بر اساس یک مطالعه بزرگ بر روی بیش از 3 میلیون بارداری که در ژورنالThe BMJ منتشر شده است، می توان به پدران مبتلا به دیابت نوع 2 که قصد فرزندآوری دارند، اطمینان داد که مصرف داروی متفورمین با نقایص مادرزادی در فرزندان آنها مرتبط نیست.
محققان گفتند: این یافته ها نشان می دهد که متفورمین می تواند همچنان به عنوان یک داروی مناسب برای مدیریت سطح قند خون در مردان مبتلا به دیابت نوع 2 که قصد بچه دار شدن دارند، در نظر گرفته شود.
متفورمین به طور گسترده برای درمان دیابت نوع 2 در مردان در سنین باروری استفاده می شود، اما یک مطالعه ی اخیر دانمارکی ارتباط بین مصرف متفورمین توسط پدران آینده و افزایش خطر ناهنجاری های مادرزادی، به ویژه ناحیه تناسلی را در نوزادان پسر گزارش کرده است.با این حال، سوالات در مورد احتمال بیولوژیکی و علیت بین مصرف متفورمین پدری و خطر ناهنجاری های مادرزادی در فرزندان حل نشده، باقی مانده است.
برای ارائه راهنمایی های بیشتر در مورد این موضوع، محققان تصمیم گرفتند تا ارتباط بین مصرف متفورمین پدری و خطر ناهنجاری های مادرزادی در فرزندان را در نروژ و تایوان ارزیابی کنند.
آنها با استفاده از ثبت ملی تولد و پایگاههای داده های مربوط به نسخه، 619389 فرزند را با دادههای پدری در طول دوره رشد اسپرم (سه ماه قبل از بارداری) در نروژ طی سالهای 2010 تا 2021 ، و 2563812 فرزند را در تایوان طی سالهای 2004 تا 2018 شناسایی کردند.
در این میان، پدران 2075 فرزند (0.3٪) در نروژ و پدران 15276 فرزند (0.6٪) در تایوان در طول دوره رشد اسپرم از متفورمین استفاده کرده بودند.
در نروژ، ناهنجاری های مادرزادی در 24041 نفر (3.9٪) از فرزندان پدرانی که در طول دوره رشد اسپرم از متفورمین استفاده نکرده بودند، در مقایسه با 104 نفر(5٪) از فرزندان پدرانی که از متفورمین استفاده می کردند، مشاهده شد.
به طور مشابه، در تایوان، ناهنجاری های مادرزادی در 79278 نفر (3.1٪) از فرزندان پدرانی که از متفورمین استفاده نمی کردند، در مقایسه با 512 نفر (3.4٪) از فرزندان پدرانی که از متفورمین استفاده می کردند، مشاهده شد.
اما پس از محدود کردن آنالیزها به پدران مبتلا به دیابت نوع 2 و تطبیق با سایر عوامل مهم مانند سن پدر و شرایط مرتبط، هیچ افزایش خطر ناهنجاری مادرزادی در میان نوزادان متولد شده از پدرانی که در طول دوره رشد اسپرم از متفورمین استفاده می کردند، در نروژ یا تایوان مشاهده نشد، همچنین هیچ افزایش قابل توجهی در خطر ناهنجاری ها در اندام های خاص، از جمله ناهنجاری های تناسلی یافت نشد.
این نتایج، یافتههای مشاهدهای هستند، بنابراین نمیتوانند علت را تعیین کنند، و نویسندگان اذعان کردند که دادههای تشخیصی ممکن است کاملاً دقیق نباشند و ممکن است طبقهبندی اشتباهی در مورد مصرف دارو وجود داشته باشد. آنها همچنین نمی توانند این احتمال را رد کنند که سایر عوامل اندازه گیری نشده ممکن است بر نتایج آنها تأثیر گذاشته باشد.
با این حال، یافتههای این مطالعه پس از تجزیه و تحلیلهای بیشتر با در نظر گرفتن فاکتورهای ژنتیکی و خانوادگی ثابت ماند که صحت آنها را نشان میدهد.
محققان گفتند: «این نتایج باعث اطمینان خاطر میشود و میتواند به پزشکان در تصمیمگیری آگاهانه درباره درمان در هنگام انتخاب متفورمین در درمان دیابت نوع 2 در میان مردانی که در حال برنامهریزی برای فرزند آوری هستند، کمک کند».
در یک سرمقاله ی مرتبط، محققان استرالیایی نوشتند که تفاوت در کیفیت داده های موجود و تجزیه و تحلیل های انجام شده ممکن است یافته های متناقض این مطالعه و مطالعه ی محققان دانمارکی را توضیح دهد. فقدان یک مکانیسم بیولوژیکی شناخته شده همچنین بر نفی ارتباط بین مصرف متفورمین توسط پدر و ناهنجاری های جنینی می افزاید.
آنها نوشتند: «برای برخی، این یافته ها ممکن است به طور کامل نگرانی های مطرح شده توسط تجزیه و تحلیل های محققان دانمارکی را برطرف نکند، که در نتیجه به مطالعات تاییدی بیشتر نیاز است. با این حال، حداقل، این یافتهها برای تجویز متفورمین توسط پزشکان و پدرانی که قصد فرزندآوری دارند، اطمینان خاطر ایجاد میکند».
منبع:
https://medicalxpress.com/news/2024-10-link-birth-defects-potential-fathers.html